فهرست

  1. ادبیات غنایی عارفانه
    1. مفهوم اول

 

                     ادبیات غنایی عارفانه :

 

                     مفهوم اول به جای آوردن شکر نعمت های خداوند در توان ما نیست ( عدم توانایی و درک انسان در شناخت حقیقی خداوند )

                     از دست و زبان که برآید .................................................................... کز عهده ی شکرش به درآید

                   معنا :  هیچ انسانی نمی تواند شکر نعمت های خداوند را آن چنان که شایسته ی اوست به جای بیاورد

      بنده همان بِه که ز تقصیر خویش ................................................. عذر به درگاه خدای آورد

                                    ورنه سزاوار خداوندی اش ........................................................ کَس نتواند که به جای آورد

                   معنا :   برای بنده ، بهتر است که از گناهان خویش به درگاه خداوند توبه کند  ،  وگرنه هیچ کس نمی تواند آنطور که شایسته ی خداست او را شکر بگوید

                ارباب شوق از طلبت بی دل اند و هوش ..................................................... اصحاب فهم در صفتت بی سر اند و پا

                         معنا :   عاشقان واقعی در آرزوی رسیدن به تو دل و هوش خود را از دست داده اند  و  انسانهای متفکٌر در وصف تو درمانده اند

                در کم ترین صنع تو مدهوش مانده ایم ......................................................... ما خود کجا و وصف خداوند آن کجا

               معنا :   ما انسانها حتی قدرت درک کوچکترین ساخته و آفریده ی دست خداوند را نداریم ، بین قدرت فهم ما و وصف صفات خداوند فاصله زیادی وجود دارد

                   خود دست و پای فهم و بلاغت کجا رسد ................................................ تا در بحار ( دریاها ) وصف جلالت کند شنا

                            معنا :   هیچ قدرت فکر و درکی نمی تواند به عمق وجود صفات حق تعالی پِی ببرد

                 نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگُنجی ............................................... نتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی

                       معنا :   نمی توان تو را توصیف کرد ، چون خارج از قدرت فهم و درک انسان هستی 

               چو نیست دانش بر کار خویش دایره را ...................................................... چگونه باشد دانا به خالق پرگار

                         معنا :   هیچ انسان دانایی نمی تواند علت و معلول پدیده های این جهان را درک کند

                این جهان در جنب فکرت های ما ............................................................ همچو اندر جنب دریا ساغر است

                  معنا :    این جهان با این گستردگی در مقایسه با قدرت درک و فهم ما انسانها  ،  همانند دریا در کنار یک پیاله ی شراب است

                   کِه می داند که این دوران افلاک ........................................................ چه مدٌت دارد و چون بردش احوال

                         معنا :   چه کسی می داند که این چرخ فلک ( استعاره از روزگار ) چه مدت زمانی است که می چرخد  و چه اتفاقاتی در آن روی داده است؟

 

موُلف :  رضا اشرفی

مهرماه 1394

            

                

به این جزوه آموزشی امتیاز دهید:
لطفا برای امتیاز دادن به این مطلب وارد شوید.
تعداد افراد امتیاز دهنده: 2 | امتیاز: 5 از 5